//////

Współczesna kultura w telewizji

Jak grzyby po deszczu powstają telewizyjne show, których tematyką jest taniec, śpiew, modeling, gotowanie, kuchnia. Programy prowadzone są przez znane i popularne postaci polskiego show biznesu, celebrytów. Są programami, które dobrze się ogląda, kibicuje ich uczestnikom – po prostu wciągają. Nie wiedzieć czemu, oczywiście nie we wszystkich, ale przeważa konwencja ostrego języka, mocnych słów wypowiadanych przez prowadzących. Szczególnie w programie dla modelek, język bywa wręcz rynsztokowy. Można tylko współczuć uczestniczkom programu, które nie potrafią użyć ciętej riposty na uwagi pod swoim adresem. Można się zastanawiać dlaczego takich programów przybywa i dlaczego cieszą się taką popularnością. Oprócz tematyki, prowadzący mają duży wpływ na oglądalność. Potyczki jurorów, pyskówki, dobrze są odbierane przez widzów, na zasadzie, że coś się dzieje. Prowadząca program kulinarny, także okrasza swoje działania ostrym językiem. Jeden z amerykańskich gastronomików mający swój telewizyjny program o kuchni i podróżach, używa mocnego języka niemal co chwilę – ze względu na tematykę programu, jest on bardzo dobrze przyjmowany na świecie. Może więc niecenzuralne słowa muszą istnieć w telewizji, jako stały element naszej współczesnej kultury?

Freski nadal modne nawet teraz

Fresk jest szczególną techniką używaną w malarstwie, która polega na malowaniu na mokrym tynku. Farby używane w takim malarstwie są szczególne, ponieważ muszą być odporne na działanie wapna, które znajduje się w zaprawie. Potocznie ludzie mówią, że freski są to malowane obrazy na ścianach. To nie jest prawda, ponieważ nie każde malowidło na ścianie freskim jest. Jedynie jak z włoskiego wynika fresco czyli świeży, znaczy że freskiem jest tylko dzieło namalowane na świeżym tynku. Namalowanie freska jest sprawa bardzo skomplikowaną jedną z najtrudniejszych. Bowiem, niestety po wyschnięciu już nic poprawić się nie da. Coś za coś, bowiem jest to jedno z najtrwalszych rodzajów malarstwa. Tak jak we wszystkie dziedziny wchodzi technika, tak i do sztuki malarskiej też. We Włoszech wynaleziono tak zwany fresk fotograficzny. Jest to najnowsza technologia polegająca na tym, że obraz najpierw maluje się na specjalnym arkuszu a następnie przykleja do przygotowanej specjalnie ścianie. Po tym jak farba wsiąknie w ścianę odkleja się arkusz. Tego typu malarstwo daje duże możliwości. Można, bowiem przenosić na ścianę klasyczna dzieła jak i współczesną fotografię.

Freski w kaplicy Trójcy Świętej w Lublinie

Jednym z najcenniejszych zabytków europejskich jest kaplica Trójcy Świętej na zamku w Lublinie. Największą wartością tej kaplicy jest polichromia z początku piętnastego wieku. Malowidła pokrywają praktycznie całe sklepienia ściany i zostały ufundowane przez Władysława Jagiełłę. Polichromia została wykonana w technice fresku. W kaplicy zaprawa wapienna została wymieszana z włóknami słomy i lnu. Malarze wykonujący freski przygotowywali zaprawę w takiej ilości, ile byli w stanie pokryć freskami. Najpierw rysunek malowano jasną ochrą, którą wzmacniały ryty linii w tynku. Naturalne pigmenty, które stosowano były: malachit, węgiel drzewny, odcienie glinki żelazowej, azuryt, glinki miały odcienie ugrów i czerwieni. Prace kończyło pozłacanie szczegółów szat. Freski zostały zamalowane w 1820 roku, kiedy kaplica zaczęła pełnić funkcję kaplicy więziennej i dopiero w 1899 roku malarz Józef Smoliński odkrył fragment polichromii i doprowadziło to do prac konserwatorskich. Okupacja niemiecka i czas powojenny doprowadziły do destrukcji, dlatego też w latach pięćdziesiątych trzeba było przeprowadzić następna konserwację. Kaplica została udostępniona oglądającym od 1997 roku.

Odkrycia fresków w jeleniogórskim

Rejon jeleniogórski wzbogacił się o odnalezione osiemnastowieczne malowidła. Barokowe freski zostały znalezione w czasie remontu w cieplickim klasztorze Cystersów. Były one ukryte pod tynkiem w wielu różnych miejscach. Tak, więc na korytarzach i salach są postacie sakralne. Potrzeba dużych pieniędzy na konserwację bardzo cennych zabytków. Niedaleko od klasztoru, zaledwie kilkaset metrów dalej, w Teatrze Zdrojowym odnaleziono freski klasycystyczne. Też w okresie remontu budynku doszło do wspaniałego odkrycia. Na freskach tych znajdują się miedzy innymi sceny z gryfami. W niedalekiej miejscowości Małej Kamienicy odnaleziono kolejne freski tym razem barokowe. Następne freski na tym terenie są w pałacach w Komarnie i Ciechanowicach. Te freski są renesansowe. Jak więc widać, przy kolejnych remontach obiektów zabytkowych jest możliwość odnalezienia kolejnych perełek zabytkowych malowideł. Wszystkie odnalezione teraz i odnalezione w przyszłości zabytki sztuki zostaną udostępnione dla oglądających.

Freski Kaplicy Sykstyńskiej znane na całym świecie

Kaplica Sykstyńska jest jedną z najsłynniejszych świątyń znaną na całym świecie. Wnętrze kaplicy zdobi genialne dzieło wspaniałego malarza fresków Michała Anioła. Freski malowane prze wspaniałego tak wspaniałego artystę zachwycają wszystkich. Freski te zostały zamówione przez papieża Juliusza II i powstały a latach 1531- 41. Michał Anioł namalował sceny z Sądu Ostatecznego z jednej strony z drugiej Stworzenie Adama. Te dwie sceny zna chyba każdy z nas. Bóg z wyciągniętą ręką patrzy na Adama. Bóg na fresku jest starszym dobrze zbudowanym siwowłosym mężczyzną a Adam jest bardzo dobrze zbudowanym mężczyzną. Michał Anioł ukazał tę myśl, że Bóg stworzył człowieka na swoje podobieństwo, tak więc jeżeli Adam jest pięknym mężczyzną to i Bóg musiał też taki być. W Odrodzeniu był zwrot ku człowiekowi i dlatego na fresku w kaplicy i Bóg i Adam są ukazani jako piękni mężczyźni. Natomiast Sąd Ostateczny ukazuje Jezusa w otoczeniu aniołów i Matką Bożą i świętymi u boku. Na fresku było dużo nagości i papież Paweł IV kazał zniszczyć to dzieło. Jednak po namowach wyraził zgodę aby zamalować intymne szczegóły. Dokonał tego uczeń Michała Anioła.

Western – film opowiadający o dobrych i złych

Już na początku powstania kinematografii, wyodrębniony został gatunek filmowy zwany popularnie westernem. Akcja tego rodzaju filmów rozgrywała się zawsze na tak zwanym dzikim zachodzie, zazwyczaj była to II połowa XIX wieku. W filmach tego rodzaju występowali kowboje, Indianie, często też kawaleria USA. Wyraźnie był zawsze zarysowany obraz tych niedobrych, czarnych charakterów oraz tych dobrych, prawych, uczciwych, szalenie odważnych, świetnych rewolwerowców. Oczywiście w końcowej sekwencji niedobrzy ginęli, dobro triumfowało. Niektóre filmy z tego gatunku były reżyserowane przez całe grono słynnych reżyserów, w role główne wcielali się znani aktorzy, głównie amerykańscy. Niektórzy z nich grywali praktycznie tylko w westernach, typowym przykładem może być John Wynne. W Polsce przez całe lata na westerny mówiło się po prostu, że to są filmy tak zwane kowbojskie. Do klasyków tego rodzaju filmów należą takie obrazy jak 15.10 do Yumy, Siedmiu wspaniałych czy cała seria filmów ze słynnym Winnetou – wodzem Apaczów. Dla odbiorcy amerykańskiego ten gatunek to pewien również rodzaj filmu, ukazującego w sposób barwny historie kraju.

Sztuka to narodziny historii

Młodzi ludzie bardzo często w pełni oddani są muzyce. Obecnie jest wielki wybór, także każdy może wybrać coś dla siebie. Kupuję się odtwarzacze, aby łatwiej przyswajać dźwięki, częściej oddawać się przyjemności, pobudzać emocję gdy zorganizowany jest koncert. Takie zachowanie jest naturalne, fani są po to, aby wielbić swoich muzyków. Kiedy na scenie muzyka a dookoła tysiące ludzi, można dojść do wniosku, że rodzi się historia. Melodię bez wątpienia są sztuką, rodzą też wspomnienia, przecież każdy człowiek ma piosenkę przy której przypomina się przeszłość, czasem ta piękna, innym razem smutniejsza. Kiedyś owszem też tworzono, jednak nie było to rozwinięte na taką szeroką skalę. Teraz można docenić grupy, które swoją ciężką pracą przekazują olbrzymie uczucia. Nie każdy potrafi wejść w drugiego człowieka, zainteresować, zaskoczyć pomysłem, do tego na pewno trzeba mieć talent. Obecne czasy pozwalają na zrealizowanie marzeń, pozwolenie sobie na szaleństwa, dzięki którym życie staję się kolorowe i wartościowe.

Od rzeczywistości di filmu krótka droga

Telewizja jest jednym z głównych narzędzi w funkcjonowaniu większości ludzi. Ciężko wyobrazić jest sobie działania bez jej ingerencji. Społeczeństwo preferuję pobieranie wiadomości ze świata, obserwowanie kultury jak również filmy. Właśnie seanse dla wielu są największą wartością. Obecnie jest tysiące produkcji, reżyserów, fabuł, aktorów, to wszystko z każdym rokiem coraz bardziej się rozwija. Dawniej nie można było sobie pozwolić na tego rodzaju rozrywkę, obecnie człowiek potrafi żyć serialem, jego bohaterami. Nie jest to zakazane, jeśli oczywiście jest się obiektywnym. Niektórzy potrafią zagubić się w rzeczywistości i film traktować bardzo serio. Może to być zgubne, nowoczesność potrafi namieszać w głowie. Oczywiście telewizja nie jest głównym źródłem oglądania, niektórzy strasznie lubią chodzić na seanse do kin. Wielki ekran potrafi zrobić wrażenie, poza tym taka forma jest tym przyjemniejsza, ponieważ kino odtwarza te najnowocześniejsze filmy. Jest to zarobek dla producentów a po pewnym czasie i dla telewizji.

Aktor musi wcielić się w rolę

Zawód aktora jest ciężki. Mnóstwo osób uważa, że jest to prosty zarobek, tymczasem tylko zainteresowana osoba ma świadomość tego z czym to działanie się wiąże. Telewizja ma w posiadaniu tysiące znanych aktorów, kultura jest urodzajna a co za tym idzie produkcji filmowych jest co nie miara. Społeczeństwo lubi od czasu do czasu uciąć się od rzeczywistości i wejść świat w innej rodziny, poznać losy, problemy człowieka. Ludzie niekiedy gubią się w świecie kinowym, mianowicie są tak strasznie wdrążeni, iż nie mają świadomości, że historię zazwyczaj są zwykła fikcją. Czasem wcielają się w postaci, zachowanie aktorów może być także pomocą. Gatunki filmowe są człowiekowi znane, jedni preferują komedię inni zaś horrory, wiadomo każdy ma swój gust. Aktor musi posiadać umiejętność wcielania się w daną rolę, ruch, mimika twarzy, te wartości są niezbędne, aby wszystko wyszło idealnie. Oczywiście jest to udawanie, jednak czasem ciężko przedstawić coś tak, aby zadowolić widza, a przecież jest on najważniejszy w tym wszystkim.